Urazy barku to jedne z najczęstszych kontuzji narządu ruchu. Dotykają osób w każdym wieku – najczęściej w wyniku upadków, przeciążeń czy kontuzji sportowych.
Kiedy warto skonsultować się z lekarzem? Nie bagatelizuj objawów, takich jak:
Jako chirurg ortopeda pomagam pacjentom skutecznie wyleczyć urazy i odzyskać pełną sprawność.
Praktykę lekarską prowadzę w Szpitalu Carolina na warszawskim Mokotowie.
Chcesz dowiedzieć co Ci dolega? Zachęcam do zapoznania się z najczęstszymi schorzeniami barku, które spotykam u swoich Pacjentów.
Stożek rotatorów brzmi skomplikowanie, ale w rzeczywistości to po prostu grupa czterech ścięgien, które ściśle otaczają głowę kości ramiennej. Działają jak zgrana ekipa budowlana: dbają o to, aby ramię trzymało się mocno w stawie i pozwalało unosić rękę do góry czy obracać nią na boki. Kiedy dochodzi do uszkodzenia tych struktur, cały mechanizm zaczyna szwankować. Do urazu może dojść nagle (np. podczas szarpnięcia za smycz psa lub upadku), ale najczęściej jest to proces rozłożony w czasie – wynik wieloletnich mikrourazów i naturalnego starzenia się tkanek.
Pacjenci trafiają do mojego gabinetu z bólem, który zlokalizowany jest z boku ramienia i często promieniuje w dół, aż do łokcia. Najgorsze są noce – spanie na chorym boku staje się niemożliwe, a ból potrafi wybudzić ze snu. Pojawia się też wyraźne osłabienie ręki: umycie włosów, sięgnięcie po kubek z górnej półki czy zapięcie pasów zaczyna sprawiać ogromną trudność.
Nie każde uszkodzenie stożka od razu oznacza stół operacyjny. Jeśli naderwanie jest niewielkie, a pacjent nie ma dużych deficytów siły, zaczynamy od rehabilitacji, terapii biologicznych czy dostawowych iniekcji sterydowych, które mają wyciszyć stan zapalny. Kiedy jednak ścięgno jest całkowicie oderwane od kości, jedyną szansą na odzyskanie pełnej siły ramienia jest operacja. Wykonuję ją metodą artroskopową – przez kilka miniaturowych nacięć wprowadzam do barku kamerę i specjalne mikrokotwice, którymi „przyszywam” zerwane ścięgno z powrotem do kości.
Staw ramienny ma unikalną konstrukcję – przypomina piłeczkę golfową umieszczoną na małej podstawce. Taka budowa zapewnia nam gigantyczny zakres ruchu, ale odbywa się to kosztem stabilności. Za to, żeby ramię nie „wypadało” ze swojego miejsca, odpowiada system więzadeł oraz chrzęstny pierścień zwany obrąbkiem stawowym. Kiedy w wyniku urazu (np. podczas gry w piłkę ręczną, upadku na nartach) dojdzie do zwichnięcia barku, te naturalne stabilizatory ulegają rozdarciu.
Problem polega na tym, że raz uszkodzony obrąbek (tzw. uszkodzenie Bankarta) rzadko goi się prawidłowo sam z siebie. W efekcie pacjent zaczyna zmagać się z niestabilnością. Bark może wyskakiwać przy coraz mniejszych siłach – podczas snu, zdejmowania koszulki czy rzucania piłką. Towarzyszy temu ogromny lęk przed kolejnym urazem i ciągłe kontrolowanie każdego ruchu ręką.
U osób starszych lub mniej aktywnych, u których do zwichnięcia doszło po raz pierwszy, możemy podjąć próbę leczenia zachowawczego poprzez wzmocnienie mięśni otaczających bark. U pacjentów młodych i sportowców ryzyko kolejnego wypadnięcia wynosi nawet ponad 80%. W takich przypadkach złotym standardem jest operacja. Najczęściej wykonuję artroskopową rekonstrukcję obrąbka stawowego (naprawę uszkodzenia Bankarta). Jeśli jednak doszło do dużych ubytków kostnych w wyniku wielokrotnych zwichnięć, konieczne bywa wykonanie operacji metodą Latarjet, polegającej na przeniesieniu fragmentu kości wraz ze ścięgnem, co tworzy potężną, mechaniczną blokadę przed ponownym wypadaniem ramienia.
Wyobraź sobie moment, w którym podczas podnoszenia czegoś cięższego lub nagłego szarpnięcia w barku słyszysz lub wyraźnie czujesz głuche „kliknięcie” albo „strzelenie”. Ból na przedniej stronie ramienia bywa w pierwszej chwili ostry, ale to, co najbardziej niepokoi pacjentów, pojawia się chwilę później. Mięsień dwugłowy ramienia (biceps) wyraźnie przemieszcza się w dół, tworząc charakterystyczne wybrzuszenie nad łokciem – w medycynie nazywamy to „objawem Popeye’a”.
Co dokładnie się stało? Ścięgno głowy długiej bicepsa, które przebiega przez wnętrze stawu barkowego, pod wpływem przewlekłego przeciążenia (mikrourazów) lub nagłego zrywu po prostu zerwało się. Dobra wiadomość jest taka, że choć brzmi to groźnie, ramię nadal dysponuje drugą głową tego mięśnia, która przejmuje większość pracy.
Część osób, szczególnie mniej wymagających nie wymaga operacji. Jeśli ból mija, a funkcja ramienia jest dobra (co zdarza się bardzo często, szczególnie u starszych pacjentów), skupiamy się na rehabilitacji. Kiedy więc operujemy? Przede wszystkim u osób młodych, aktywnych fizycznie oraz u pacjentów, dla których kluczowa jest pełna siła ramienia lub u których zniekształcenie mięśnia powoduje duży dyskomfort estetyczny. Wtedy proponuję zabieg tzw. tenodezy ścięgna czyli „zakotwiczenia” w nowym, bezpiecznym miejscu poza stawem. Pozwala to na powrót do pełnej sprawności i siły mięśnia.
Wyobraź sobie sytuację, która jest klasycznym scenariuszem w moim gabinecie: intensywny trening na siłowni, wyciskanie sztangi leżąc (często z dużym ciężarem lub przy maksymalnym zmęczeniu), nagłe opuszczenie gryfu i… charakterystyczny, głośny dźwięk przypominający rozdzierane płótno lub trzask pękającej gumy. Towarzyszy mu natychmiastowy, ostry ból w klatce piersiowej, który promieniuje w stronę ramienia i pachy.
Mięsień piersiowy większy to potężny motor napędowy całego ramienia – odpowiada za przywodzenie ramienia do tułowia i rotację do wewnątrz. Do zerwania jego ścięgna (czyli miejsca, w którym mięsień przyczepia się do kości ramiennej) dochodzi najczęściej u młodych, bardzo aktywnych mężczyzn wykonujących sporty siłowe, kontaktowe lub w wyniku nagłego, gwałtownego szarpnięcia kończyny.
Co pacjent widzi w lustrze? Poza silnym bólem i niemożliwością wykonania jakiegokolwiek ruchu z oporem, uraz ten bardzo szybko daje o sobie znać wizualnie. Pod skórą pachy i na ramieniu pojawia się potężny, fioletowo-czarny krwiak. Zarys klatki piersiowej drastycznie się zmienia – mięsień „ucieka” w stronę mostka, przez co pierś wydaje się niesymetryczna, spłaszczona lub zapadnięta w okolicy pachy (tworzy się tam charakterystyczne zagłębienie).
Moje podejście jako chirurga: operować czy czekać? W przypadku całkowitego zerwania ścięgna mięśnia piersiowego większego u osoby młodej i aktywnej, leczenie operacyjne jest złotym standardem. Dlaczego? Pozostawienie tego urazu bez interwencji chirurgicznej wiąże się z nieodwracalną utratą nawet 30-50% siły ramienia (szczególnie przy ruchach pchania i przywodzenia) oraz trwałym zniekształceniem sylwetki.
Zabieg polega na anatomicznym odprowadzeniu skurczonego mięśnia z powrotem na jego miejsce i stabilnym przymocowaniu ścięgna do kości ramiennej za pomocą nowoczesnych kotwic niewchłanialnych lub specjalnych guzików korowych (tzw. buttonów). Najlepsze wyniki osiągamy, gdy operację wykonuje się w ciągu pierwszych kilku tygodni od urazu, zanim tkanki ulegną zbliznowaceniu i skróceniu.
U pacjentów starszych, o niskich wymaganiach funkcjonalnych lub z częściowymi naderwaniami samego brzuśca mięśnia (a nie ścięgna), możemy rozważyć leczenie zachowawcze z unieruchomieniem w ortezie i wczesną rehabilitacją. Zawsze jednak wspólnie z pacjentem analizuję jego styl życia i plany sportowe, aby podjąć decyzję, która zagwarantuje mu bezpieczny powrót do pełnej formy.
W przeciwieństwie do powolnego procesu zwyrodnieniowego, ostre uszkodzenie (zwichnięcie) stawu barkowo-obojczykowego to efekt nagłego wypadku. Klasyczny scenariusz? Upadek bezpośrednio na boczna stronę barku – podczas jazdy na rowerze, nartach, rolkach czy w trakcie meczu piłkarskiego.
W zależności od tego, jak duże siły zadziałały na bark, więzadła stabilizujące obojczyk mogą zostać naciągnięte, naderwane lub całkowicie zerwane. W łagodnych przypadkach kończy się na silnym bólu i obrzęku. W tych cięższych obojczyk traci swoje zakotwiczenie i „odskakuje” do góry. Tworzy się wtedy tzw. objaw klawisza – kiedy naciskam uniesiony koniec obojczyka, ten opada, a po zwolnieniu nacisku natychmiast wraca do góry, zupełnie jak klawisz pianina.
Kluczem jest precyzyjna diagnostyka i ocena stopnia uszkodzenia na zdjęciu RTG. Niższe stopnie zwichnięcia z powodzeniem leczymy zachowawczo: unieruchamiamy ramię w temblaku na 2-4 tygodnie, podajemy leki przeciwbólowe, a gdy tkanki wstępnie się zagoją, wdrażamy rehabilitację. Jeśli jednak doszło do pełnego rozerwania więzadeł i duża niestabilność uniemożliwia normalną pracę barku, konieczna jest operacja. Proponuje wtedy Pacjentowi nowoczesną małoinwazyjną metodę przezskórnej stabilizacji stawu pod kontrolą fluoroskopii z użyciem taśm i guzików kostnych. W ten sposób przywracamy obojczyk na jego anatomiczne miejsce.
Wyobraź sobie, że wewnątrz Twojego barku, tuż nad głową kości ramiennej, znajduje się ciasny tunel kostno-więzadłowy. Przebiegają przez niego ścięgna oraz kaletka maziowa – mała poduszeczka amortyzująca tarcia. W warunkach prawidłowych wszystko działa tam bez zarzutu. Jeśli jednak w wyniku przeciążeń, pracy z rękami uniesionymi nad głową (np. u malarzy, mechaników) czy specyficznej budowy anatomicznej ten tunel się zwęzi, tkanki zaczynają być dosłownie zakleszczane i ocierane przy każdym uniesieniu ręki.
Głównym objawem, z którym zgłaszają się pacjenci, jest ból pojawiający się podczas unoszenia ramienia do boku – zwłaszcza w charakterystycznym przedziale między 60 a 120 stopni (nazywamy to bolesnym łukiem). Ruchowi często towarzyszy uczucie chrupania lub przeskakiwania w głębi stawu.
W pierwszej fazie kluczowa jest mądra fizjoterapia. Skupiamy się na przywróceniu prawidłowej mechaniki łopatki i rozciągnięciu struktur, które „zamykają” przestrzeń podbarkową. Pomocne bywa też podanie leku przeciwzapalnego pod kontrolą USG bezpośrednio do zmienionej zapalnie kaletki. Jeśli kilkumiesięczna rehabilitacja nie przynosi trwałej ulgi, rozwiązaniem jest artroskopowa dekompresja przestrzeni podbarkowej (akromioplastyka). Podczas tego krótkiego zabiegu delikatnie poszerzam przestrzeń tunelu, usuwając przerośniętą kaletkę i ewentualne narośla kostne, co raz na zawsze likwiduje problem mechanicznego konfliktu.
To jedno z najbardziej frustrujących i zagadkowych schorzeń w ortopedii. Z niewyjaśnionych do końca przyczyn (często powiązanych z cukrzycą, problemami z tarczycą lub przebytym unieruchomieniem), elastyczna i luźna torebka otaczająca staw barkowy zaczyna grubieć, kurczyć się i włóknieć. Proces ten dosłownie „skleja” staw od środka, drastycznie ograniczając jego ruchomość w każdym kierunku.
Choroba ma bardzo charakterystyczny, trójfazowy przebieg, o którym zawsze szczegółowo rozmawiam z pacjentami w gabinecie:
Przede wszystkim pacjent potrzebuje cierpliwości, bo schorzenie potrafi trwać od kilku do kilkunastu miesięcy. W fazie ostrego bólu absolutnie nie wolno barku „rozpychać” na siłę przez agresywną rehabilitację – to tylko zaostrza stan zapalny. Skupiamy się na precyzyjnym wyciszaniu bólu (w tym blokadami sterydowymi i lekami doustnymi). Gdy ból mija, wkracza fizjoterapeuta, który pomaga krok po kroku odzyskiwać zakresy ruchu. W rzadkich przypadkach, gdy sztywność nie ustępuje, wykonuję artroskopowe uwolnienie torebki stawowej (kapsulotomię), przecinając zbliznowaciałe tkanki i natychmiast przywracając ruchomość ramienia.
Wyobraź sobie, że budzisz się w środku nocy z bólem barku o tak potężnym nasileniu, że każdy, nawet najmniejszy ruch ręką wywołuje łzy w oczach, a standardowe tabletki przeciwbólowe z domowej apteczki zupełnie nie działają. Pacjenci, którzy trafiają do mnie w tej fazie choroby, często mówią, że to najgorszy ból, jakiego doświadczyli w życiu. Co jest jego przyczyną? Wewnątrz jednego ze ścięgien barku (najczęściej ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego) odłożyły się złogi hydroksyapatytu wapnia – mówiąc prościej, w ścięgnie zaczął tworzyć się „kredowy kamień”.
Wapniejące zapalenie ścięgien to specyficzne schorzenie, które najczęściej dotyka osoby między 30. a 50. rokiem życia, częściej kobiety, i wbrew pozorom rzadko ma związek z dietą bogatą w wapń czy urazami. Przyczyny tkwią raczej w zaburzeniach miejscowego ukrwienia ścięgna i procesach metabolicznych na poziomie komórkowym.
Choroba przebiega w bardzo charakterystycznych fazach, co doskonale widać w badaniach diagnostycznych (RTG i USG):
Większość przypadków udaje się wyleczyć bez klasycznej operacji. Wszystko zależy od tego, w której fazie choroby się znajdujesz:
Kiedy potrzebna jest operacja? Jeśli złogi są duże, twarde, nie wykazują tendencji do samoistnego wchłaniania, a przewlekły ból i mechaniczne blokowanie barku trwają od wielu miesięcy, rekomenduję zabieg chirurgiczny. Wykonuję go artroskopowo. Przez minimalne nacięcia lokalizuję zmianę w ścięgnie, delikatnie je nacinam i precyzyjnie ewakuuję („łyżeczkuję”) cały kamień wapienny, a przestrzeń nad ścięgnem dokładnie oczyszczam. Taki zabieg przynosi pacjentom trwałą i natychmiastową ulgę, pozwalając na szybki powrót do pełnej sprawności pod okiem fizjoterapeuty.
Kiedy myślimy o zwyrodnieniu barku, wyobrażamy sobie problem z głównym stawem ramiennym. Tymczasem częstym źródłem problemów jest malutki staw łączący obojczyk z wyrostkiem barkowym łopatki – staw barkowo-obojczykowy (w skrócie AC). Z wiekiem, lub w wyniku lat intensywnej pracy fizycznej czy treningów na siłowni (szczególnie wyciskania sztangi), miękki amortyzator stawu (dysk) oraz chrząstka po prostu się ścierają.
Pacjenci ze zwyrodnieniem stawu AC trafiają do mojego gabinetu z bardzo konkretnymi skargami. Boli ich sam szczyt barku. Ból nasila się przy sięganiu ręką do przeciwległego ramienia (np. podczas zapinania pasów w samochodzie) oraz w nocy, gdy kładą się na chorym boku. Czasami w tym miejscu pojawia się też twarda, bolesna wypukłość – to tzw. osteofity, czyli wyrośla kostne.
Leczenie zaczynamy od metod najmniej inwazyjnych: modyfikacji aktywności, leków przeciwzapalnych, fizjoterapii, a czasem celowanej blokady (zastrzyku pod kontrolą USG), która wycisza stan zapalny. Jeśli te metody zawodzą, a ból utrudnia codzienne funkcjonowanie, rozwiązaniem jest krótki, małoinwazyjny zabieg artroskopowy (tzw. operacja Mumforda). Polega on na usunięciu zniszczonego, ocierającego o siebie fragmentu kości, co daje stawowi „oddech” i trwale likwiduje ból.
Choć o zwyrodnieniach kolan czy bioder mówi się w społeczeństwie bez przerwy, artroza barku (fachowo nazywana omartroza) jest schorzeniem równie niszczycielskim dla codziennego funkcjonowania. Staw ramienny to najbardziej mobilny staw w ludzkim ciele. W warunkach prawidłowych głowa kości ramiennej porusza się w panewce łopatki niezwykle płynnie dzięki grubej, lśniącej warstwie chrząstki stawowej. Gdy ta warstwa w wyniku lat ciężkiej pracy, przebytych urazów (złamań, zwichnięć) lub procesów zapalnych zaczyna pękać i się ścierać, kość zaczyna trzeć o kość.
Pacjenci trafiają do mnie, kiedy ból przestaje być jedynie „przypadkowym kłuciem”. Staje się on głęboki, tępy i zlokalizowany w głębi barku, nasilając się przy każdej próbie uniesienia ręki czy sięgnięcia za siebie. Z czasem pojawia się charakterystyczne chrupanie, trzeszczenie (tzw. krepitacje) oraz drastyczne usztywnienie stawu – pacjent traci możliwość swobodnego uczesania się, umycia pleców czy zapięcia pasów bezpieczeństwa. Najgorszy jest jednak brak odpoczynku; ból wybudza w nocy, niezależnie od pozycji, w jakiej człowiek próbuje zasnąć.
W początkowych stadiach artrozy robimy wszystko, by opóźnić interwencję chirurgiczną. Wdrażamy celowaną fizjoterapię, modyfikujemy nawyki ruchowe i stosujemy iniekcje dostawowe (kwas hialuronowy o wysokiej gęstości lub osocze bogatopłytkowe PRP), które działają jak zaawansowany smar i wyciszają stan zapalny.
Kiedy jednak badania radiologiczne (RTG, Tomografia Komputerowa) pokazują całkowity zanik szczeliny stawowej, potężne wyrośla kostne (osteofity) i deformację stawu, jedyną drogą do powrotu do normalnego życia bez cierpienia jest endoprotezoplastyka, czyli wszczepienie sztucznego barku. W nowoczesnej ortopedii dysponujemy dwoma skrajnie różnymi rozwiązaniami, które dobieram idealnie do stanu anatomicznego pacjenta:
Protezę anatomiczną stosujemy u pacjentów, u których zniszczeniu uległa sama chrząstka stawowa, ale stożek rotatorów (grupa ścięgien otaczających bark) jest w pełni zdrowy, silny i sprawny.
Jak sama nazwa wskazuje, ten implant idealnie odtwarza naturalną geometrię ciała. Podczas zabiegu zastępuję zniszczoną, chropowatą głowę kości ramiennej metalową, gładką kulą (osadzoną na specjalnym trzpieniu lub nowoczesnej mocującej konstrukcji beztrzpieniowej), a zniszczoną panewkę łopatki pokrywam dopasowanym polietylenowym elementem. Ponieważ ścięgna pacjenta są zdrowe, to one po operacji napędzają ten nowy, sztuczny staw dokładnie tak samo, jak robiły to przed chorobą. Pacjenci po klasycznej protezie anatomicznej odzyskują znakomity, niemal pełny zakres ruchu i doskonałą siłę ramienia.
To jeden z największych przełomów w historii inżynierii medycznej i ortopedii. Co robimy w sytuacji, gdy pacjent ma zaawansowaną artrozę, a jego stożek rotatorów jest kompletnie zniszczony, zerwany lub zanikły (tzw. artropatia stożka rotatorów)? Wtedy klasyczna proteza anatomiczna nie zadziała – ramię nie miałoby siły się unieść, a implant szybko by się obluzował. Wtedy z pomocą przychodzi proteza odwrócona.
W tym rozwiązaniu mechanika stawu zostaje dosłownie odwrócona do góry nogami:
Dlaczego to działa? Ta genialna zamiana miejsc zmienia biometrie i środek obrotu stawu. Dzięki temu potężny mięsień naramienny (ten, który widzimy na zewnątrz ramienia) zostaje mocniej napięty i całkowicie przejmuje funkcję nieobecnych, zniszczonych ścięgien. Proteza odwrócona pozwala unieść rękę do góry pacjentom, którzy przed operacją cierpieli na tzw. rzekome porażenie barku i nie byli w stanie oderwać łokcia od tułowia.
Niezależnie od tego, czy wspólnie wybierzemy model anatomiczny, czy odwrócony, operacja wszczepienia endoprotezy ma jeden, niezwykle przewidywalny i spektakularny skutek: całkowicie i trwale likwiduje potworny ból zwyrodnieniowy. Już pierwszej nocy po zagojeniu tkanek miękkich pacjenci odzyskują upragniony, spokojny sen.
Ramię po operacji wymaga kilkutygodniowej ochrony w specjalnej ortezie, jednak pod okiem doświadczonego fizjoterapeuty delikatne ćwiczenia zaczynamy już w pierwszych dniach po zabiegu. Pełna przebudowa tkanek i powrót do pełnej sprawności trwa zazwyczaj od kilku miesięcy do roku, ale pacjenci zgodnie przyznają, że decyzja o operacji pozwoliła im na nowo cieszyć się życiem bez barier.
Złamanie kości ramiennej to poważny uraz, który diametralnie zmienia codzienność pacjenta. Może do niego dojść w różnym wieku – u młodych osób jest to zazwyczaj efekt wypadków komunikacyjnych czy sportów wysokiego ryzyka, u seniorów natomiast wystarczy niefortunne potknięcie i upadek na wyprostowaną rękę w domu (często na podłożu osteoporozy). Najczęściej łamie się tzw. bliższy koniec kości ramiennej (czyli okolice pod samym stawem barkowym) lub trzon kości.
Ból jest ogromny, pojawia się potężny obrzęk, a ramię szybko pokrywa się rozległym sińcem. Każda próba poruszenia kończyną jest niemożliwa.
Kość ramienna ma na szczęście bardzo dobre ukrwienie, co sprzyja gojeniu. Jeśli odłamy kostne nie przemieściły się znacząco względem siebie, moim priorytetem jest leczenie bezoperacyjne – ramię unieruchamiamy w ortezie, regularnie kontrolując proces zrastania na zdjęciach RTG. Jeśli jednak złamanie jest skomplikowane, wieloodłamowe lub doszło do dużego przesunięcia kości, musimy interweniować chirurgicznie. Stosuję wtedy nowoczesne, anatomicznie dopasowane gwoździe śródszpikowe, a w skrajnych przypadkach u starszych pacjentów – endoprotezę stawu ramiennego. Niezależnie od metody, kluczem do sukcesu jest wczesna fizjoterapia, która chroni bark przed zesztywnieniem.
Obojczyk to jedyny „most” kostny łączący całą naszą kończynę górną ze szkieletem osiowym. Ponieważ jest stosunkowo cienki i wygięty w kształt litery „S”, działa trochę jak bezpiecznik – przy silnych uderzeniach w bark lub upadkach na wyciągniętą rękę pęka jako pierwszy. To niezwykle częsty uraz u dzieci, młodzieży oraz kolarzy.
Pacjent natychmiast po urazie instynktownie podtrzymuje zdrową ręką bolesne ramię, pochylając głowę w uszkodzoną stronę. Pod skórą często widać wyraźne zniekształcenie, „schodkowo” uniesiony fragment kości, a przy ruchach można wyczuć lub usłyszeć nieprzyjemne chrupanie (krepitację).
Przez lata większość złamań obojczyka leczono wyłącznie za pomocą specjalnych ósemkowych opatrunków lub temblaków. Dziś wiemy, że takie podejście nie zawsze jest najlepsze. Jeśli kości tylko pękły lub są blisko siebie, leczenie zachowawcze jest w pełni uzasadnione i skuteczne. Jeśli jednak odłamy skróciły obojczyk, grożą przebiciem skóry lub są mocno przemieszczone, rekomenduję operację (zespolenie przy użyciu tytanowej płytki lub gwoździa śródszpikowego). Dzięki temu pacjent znacznie szybciej pozbywa się bólu może wrócić do codziennych aktywności. Jednocześnie kość zrasta się w prawidłowym ustawieniu anatomicznym, a ryzyko utraty siły ramienia w przyszłości spada do minimum.
15 listopada 2026
Artroskopia barku to obecnie standardowa, małoinwazyjna metoda leczenia wielu problemów stawu ramiennego – uszkodzeń stożka rotatorów, niestabilności po zwichnięciu, uszkodzeń obrąbka, konfliktu podbarkowego czy zwapnień. Dla pacjenta…
2 listopada 2026
Jestem chirurgiem barku, a przy barku zamrożonym najczęściej odradzam operację. Nie dlatego, że zabieg nie działa, tylko dlatego, że zwykle da się osiągnąć to samo prostszą
26 października 2026
Zwichnięcie stawu barkowo-obojczykowego (ACJ) to uszkodzenie więzadeł, które łączą obojczyk z łopatką, a nie „zwichnięcie barku” w klasycznym rozumieniu. To jeden z najczęstszych urazów u osób aktywnych: powstaje po upadku na bark z…
Na konsultację zabierz wyniki badań obrazowych, jeśli je masz. Ustalimy, co dolega i jakie leczenie ma sens.
