Problemy z łokciem najczęściej dotykają sportowców oraz osoby wykonujące powtarzalne ruchy ręką w pracy.
Zgłoś się na konsultację, jeśli dokucza Ci:
Chcesz dowiedzieć co Ci dolega? Zachęcam do zapoznania się z najczęstszymi schorzeniami łokcia, które spotykam u swoich Pacjentów.
Nazwa tego schorzenia bywa bardzo myląca. W moim gabinecie tenisiści stanowią zaledwie ułamek pacjentów z tym problemem. O wiele częściej z „łokciem tenisisty” zmagają się osoby, które godzinami klikają na myszce komputerowej, pracują na taśmie produkcyjnej, malują ściany albo namiętnie majsterkują. Wspólnym mianownikiem jest tu monotonny, powtarzalny ruch nadgarstka i palców.
Choć ból zlokalizowany jest po zewnętrznej stronie łokcia, samo źródło problemu leży w miejscu, gdzie mięśnie przedramienia przyczepiają się do kości za pomocą ścięgien. Pod wpływem setek tysięcy takich samych ruchów dochodzi tam do mikroskopijnych naderwań i przewlekłego stanu zapalnego. Pacjenci często mówią mi: „Panie Doktorze, ból jest tak ostry, że rano mam problem z utrzymaniem pełnego kubka z kawą czy przekręceniem klucza w zamku”.
Organizm potrafi sam wygoić te mikrourazy, ale potrzebuje mądrego wsparcia. Zaczynamy od celowanej fizjoterapii (fali uderzeniowej, głębokiego masażu poprzecznego) oraz czasowego odciążenia ręki za pomocą specjalnej opaski. Jeśli ból paraliżuje codzienne życie, świetne efekty przynoszą nowoczesne metody biologiczne – np. osocze bogatopłytkowe (PRP) podane pod kontrolą USG bezpośrednio w miejsce uszkodzenia, co stymuluje tkanki do ekspresowej regeneracji. Operacja (wycięcie zmienionych chorobowo tkanek) z podaniem aspiratu komórek mezenchymalnych ze szpiku kostnego to sposób, po który sięgam wtedy, gdy inne metody przez wiele miesięcy nie przynoszą ulgi.
Jeśli łokieć tenisisty to problem zewnętrznej strony ramienia, to łokieć golfisty jest jego lustrzanym odbiciem po stronie wewnętrznej. Tutaj przeciążeniu ulegają ścięgna mięśni odpowiedzialnych za zginanie nadgarstka i mocny uścisk dłoni. Kto choruje? Pracownicy fizyczni, dentyści, kucharze (od ciągłego krojenia), a także osoby intensywnie trenujące na siłowni (szczególnie przy podciąganiu na drążku czy uginaniu ramion ze sztangą).
Głównym objawem jest kłujący, piekący ból po wewnętrznej stronie łokcia, który potrafi promieniować w dół przedramienia, aż do małego i serdecznego palca. Uścisk dłoni na powitanie staje się bolesnym wyzwaniem, a próba podniesienia czegoś od dołu wywołuje nagłe, rwane kłucie.
Podobnie jak u „tenisisty”, kluczem nie jest bezczynne czekanie, ale aktywna regeneracja. Bardzo ważne jest wyeliminowanie nawyku, który doprowadził do przeciążenia – czasem wystarczy drobna korekta ergonomii pracy czy techniki na siłowni. Wdrażamy dedykowany plan rehabilitacji. U pacjentów z przewlekłym bólem doskonale sprawdza się terapia czynnikami wzrostu (PRP) czy tez BMAC (aspirat komórek wezenchymalnych pobranych ze szpiku kostnego) . Wspólnie szukamy rozwiązania, które pozwoli uniknąć przewlekłego brania leków przeciwzapalnych, niszczących żołądek.
Czy zdarzyło Ci się kiedyś uderzyć wewnętrzną stroną łokcia o kant stołu? To potworne uczucie „porażenia prądem” biegnące aż do palców to zasługa nerwu łokciowego, który w tym miejscu przebiega tuż pod skórą, w specjalnej kostnej rynience. U niektórych pacjentów anatomiczne więzadła trzymające ten nerw są zbyt luźne. W efekcie, przy każdym zgięciu łokcia, nerw zamiast leżeć bezpiecznie na swoim miejscu, „wyskakuje” i przeskakuje nad kostną wyniosłością. To właśnie jest niestabilność (lub podwichnięcie) nerwu łokciowego.
Ciągłe przemieszczanie się i ocieranie nerwu o kość prowadzi do jego mechanicznego drażnienia. Pacjenci skarżą się na uciążliwe drętwienie i mrowienie małego oraz serdecznego palca, ból w łokciu podczas pisania na telefonie, a w zaawansowanych stadiach – na osłabienie chwytu i uczucie „niezgrabności” dłoni (wypadanie przedmiotów).
Jeśli problem jest świeży, czasami pomaga zmiana nawyków (np. unikanie długiego trzymania mocno zgiętych rąk w nocy). Jeśli jednak badanie przewodnictwa nerwowego (EMG) wykazuje, że nerw cierpi i dochodzi do jego uszkodzenia, rekomenduję bezpieczny zabieg operacyjny. Polega on na uwolnieniu nerwu i jego tzw. transpozycji, czyli przeniesieniu w nowe, bezpieczne miejsce na przedniej stronie łokcia, gdzie żadna kość nie będzie go już drażnić. To przynosi pacjentom natychmiastową ulgę i ratuje funkcję dłoni.
Łokieć to wyjątkowo „kapryśny” staw. Wystarczy mocniejsze stłuczenie, skręcenie lub złamanie, aby torebka stawowa zareagowała potężnym odczynem zapalnym, pogrubieniem i zbliznowaceniem. Efekt? Staw drastycznie traci swoją ruchomość. Pacjent po zagojeniu urazu zauważa, że nie potrafi całkowicie wyprostować łokcia (brakuje np. 30 stopni, by opuścić ją luźno wzdłuż tułowia) ani jej w pełni zgiąć, by dotknąć dłonią do ramienia.
Gdy intensywna, wielomiesięczna rehabilitacja trafia na ścianę i nie przynosi postępów, nie możemy czekać, aż zrosty włókniste zamienią się w twardą barierę.
Dzięki nowoczesnej chirurgii małoinwazyjnej nie musimy szeroko otwierać stawu, co generowałoby kolejne blizny. Przez 3-4 miniaturowe otwory wprowadzam do wnętrza łokcia kamerę i mikronarzędzia. Zabieg (artroliza) polega na precyzyjnym wycięciu zbliznowaciałych tkanek, uwolnieniu przykurczonej torebki stawowej i usunięciu barier mechanicznych. Pacjent budzi się z zabiegu z odzyskanym zakresem ruchu, który musi od pierwszego dnia utrwalać pod okiem fizjoterapeuty. Rekomenduje tez wypożyczenie tzw. szyny CPM (urządzeniu do ciągłego ruchu biernego).
Zwyrodnienie stawu łokciowego rzadko dotyka osoby, które nie miały wcześniej do czynienia z ciężką pracą fizyczną lub sportem wyczynowym (często cierpią na nie np. zapaśnicy czy rzucający oszczepem). W wyniku lat tarcia i mikrourazów, gładka chrząstka stawowa niszczeje. Organizm próbuje się ratować, produkując na krawędziach stawu wyrośla kostne – tzw. osteofity.
Te dodatkowe „kawałki kości” działają jak kliny lub rygle. Podczas próby zgięcia lub wyprostu łokcia, kości zaczynają zderzać się ze sobą (tzw. konflikt mechaniczny). Towarzyszy temu głęboki, tępy ból, uczucie tarcia, chrupania i wyraźne ograniczenie ruchomości.
To operacja, którą można porównać do precyzyjnych prac rzeźbiarskich wewnątrz stawu. Używając techniki artroskopowej (przez małe nakłucia), wprowadzam do łokcia miniaturowy frez kostny. Pod kontrolą kamery dokładnie usuwam wszystkie blokujące osteofity, wygładzam nierówności i oczyszczam staw z wolnych ciał chrzęstnych, które mogły w nim „pływać”. Po usunięciu tych kostnych blokad staw odzyskuje swobodę ruchu, a pacjent zapomina o przewlekłym, uciążliwym bólu.
Okolica łokcia to skomplikowane skrzyżowanie trzech kości: ramiennej, łokciowej i promieniowej. Złamania w tym rejonie to niemal zawsze skutek potężnej siły – wypadku komunikacyjnego, upadku z wysokości czy niefortunnego wywrócenia się na lodzie bezpośrednio na zgięty łokieć.
Ból jest obezwładniający, ramię natychmiast puchnie, a zarys stawu ulega widocznemu zniekształceniu. Często pacjent ma wrażenie, że przedramię porusza się w miejscu, w którym nie powinno. Ze względu na bliskie sąsiedztwo ważnych naczyń krwionośnych i nerwów, każde takie złamanie wymaga natychmiastowej, precyzyjnej oceny lekarskiej.
Jeśli złamanie jest bez przemieszczenia (co w tym rejonie zdarza się rzadko), możemy zastosować gips lub temblak. Jednak w większości przypadków odłamy kostne przesuwają się pod wpływem siły mięśni. Aby łokieć w przyszłości działał prawidłowo, kości muszą być poskładane z dokładnością do milimetra. Jako chirurg wykonuję wtedy operację otwartego nastawienia i stabilizacji (ORIF) – używając dedykowanych, anatomicznych płytek tytanowych i śrub, stabilnie łączę fragmenty kości. Taki „stelaż” pozwala nam zrezygnować z ciężkiego gipsu i zacząć delikatną rehabilitację już kilka dni po operacji, co drastycznie zmniejsza ryzyko groźnego zesztywnienia łokcia.
To uraz o zupełnie innej specyfice niż opisane w zakładce „Bark” zerwanie bicepsa przy barku. Do zerwania dystalnego przyczepu (czyli tego przy łokciu) dochodzi niemal wyłącznie u mężczyzn podczas podnoszenia czegoś bardzo ciężkiego z ugiętymi łokciami – np. podczas ćwiczeń „na bioceps” na siłowni, przenoszenia mebli czy pracy na budowie. W momencie, gdy ciężar nagle szarpnie ręką do dołu, a napięty biceps próbuje go utrzymać, ścięgno odrywa się bezpośrednio od kości promieniowej.
Pacjent czuje nagłe „tąpnięcie” i ból w dole łokciowym. Biceps podchodzi do góry w stronę barku, a dół łokciowy staje się nienaturalnie pusty. Bardzo szybko pojawia się rozległy siniec. Co ważne – pacjent nadal może zgiąć łokieć (bo pomagają inne mięśnie), ale całkowicie traci siłę przy próbie odwrócenia dłoni wewnętrzną stroną do góry (ruch wkręcania śruby).
W przeciwieństwie do urazów przy barku, zerwanie bicepsa przy łokciu u osoby sprawnej wymaga pilnej operacji. Pozostawienie tego urazu bez leczenia oznacza trwałą stratę ponad połowy siły rotacji przedramienia. Podczas zabiegu muszę odnaleźć skurczone ścięgno w dole łokciowym, sprowadzić je na właściwe miejsce i anatomicznie zakotwiczyć w kości promieniowej za pomocą specjalnego guzikowego systemu mocowania (tzw. endobutton). Najlepsze wyniki osiągamy, gdy operacja odbędzie się w ciągu pierwszych 2-3 tygodni od wypadku.
Mięsień trójgłowy (triceps) znajduje się z tyłu ramienia i odpowiada za prostowanie łokcia – to dzięki niemu możemy odepchnąć się od ściany czy wycisnąć ciężar nad głowę. Zerwanie jego ścięgna (w miejscu, gdzie przyczepia się do twardego czubka łokcia, czyli wyrostka łokciowego) to uraz rzadki, ale niezwykle upośledzający rękę. Dochodzi do niego najczęściej podczas upadku na wyciągniętą rękę, gdy triceps gwałtownie się napina, by zamortyzować uderzenie, lub w wyniku bezpośredniego, silnego uderzenia w tył łokcia.
Głównym symptomem jest całkowity brak możliwości aktywnego wyprostowania łokcia przeciwko sile grawitacji – ręka po prostu bezwładnie opada. Z tyłu łokcia pojawia się wgłębienie, potężny obrzęk oraz zasinienie.
Jeśli doszło do całkowitego zerwania ścięgna, jedynym skutecznym rozwiązaniem jest operacja. Bez niej pacjent nie odzyska możliwości prostowania łokcia wbrew oporowi, co uniemożliwi uprawianie sportu czy prostych prac domowych. Zabieg polega na przyszyciu ścięgna do kości. W tym celu przewiercam małe tunele w wyrostku łokciowym, przez które przeprowadzam niezwykle mocne szwy chirurgiczne, stabilnie dociskając ścięgno do jego anatomicznego przyczepu. Po operacji konieczne jest czasowe unieruchomienie kończyny w ortezie z regulowanym kątem zgięcia, aby tkanki mogły bezpiecznie i trwale się zrosnąć.
31 sierpnia 2026
US Open w pełnym toku, a nagłówki tenisowych serwisów zamiast wyników meczów pełne są komunikatów o kontuzjach. Carlos Alcaraz wraca do gry po czteromiesięcznej przerwie spowodowanej urazem nadgarstka. Jannik Sinner w ogóle nie pojawił się…
Na konsultację zabierz wyniki badań obrazowych, jeśli je masz. Ustalimy, co dolega i jakie leczenie ma sens.
